Hoe scherp willen we zijn?

Hoe scherp willen we zijn?

Het is nu twee jaar geleden dat we als Bringenborg midden in ons identiteitstraject zaten. Dat was een bewuste keuze, ontstaan vanuit het gemeenschappelijk verlangen om ‘het vuur in De Bringenborg weer aan te wakkeren’ en te voorkomen dat, (zoals het in februari 2015 tijdens een kringleidersoverleg letterlijk werd gezegd) “De Bringenborg over vijf jaar niet meer bestaat als we nú niets gaan doen.”

Dat waren woorden die mij (ik was die avond werkelijk ‘toevallig’ aanwezig terwijl ik midden in een sabbatical periode zat wat De Bringenborg betreft) tot diep in mijn hart raakten en zeer deden. Niet omdat ik er persoonlijke consequenties aan verbond. Nee, mijn pijn zat in het feit dat Góds eer op het spel stond en dat Zijn Naam te grabbel werd gegooid in Gendringen. Al jarenlang. Ondanks allerlei goedbedoelde en met enthousiasme gestarte initiatieven en visiedocumenten.

We zijn door God zelf in 2015 op het identiteitsspoor gezet en gemeentebreed is hier een besluit over genomen. De route werd al snel duidelijk; eerst oudsten aanstellen en daarna een identiteitsbewijs opstellen dat leiding en richting geeft voor de komende jaren.

Het zal niet toevallig zijn dat ‘Gods eer’ prominent in ons identiteitsbewijs terug te vinden is. “Christengemeente De Bringenborg is een gemeente waar ‘ware aanbidders’ te vinden zijn die weten dat ze ‘als Jezus’ mogen zijn en Zijn liefde zichtbaar willen maken en uitdragen. God op de eerste plaats, Jezus centraal en Zijn leven, sterven en opstanding als dagelijkse leidraad voor het leven van alledag.”

We zijn nu twee jaar verder. Een tijd met ups en downs, net als de jaren daarvoor. De één ziet de mooie zegeningen en persoonlijke geloofsgroei van gemeenteleden. Anderen laten alles over zich heen komen en weer anderen zijn teleurgesteld en vinden dat de gemeente er danig op achteruit is gegaan. En kiezen soms eigen wegen.

Kort geleden kwam ik DIT ARTIKEL tegen op internet. Als je wilt begrijpen wat ‘het punt’ is dat ik met deze blog wil maken, raad ik je aan even de tijd nemen om het te lezen. Er zitten namelijk een aantal goede vragen en opmerkingen in waarover we ook binnen de Bringenborg met elkaar in gesprek mogen/moeten gaan, zodat we elkaar beter gaan begrijpen in wat we zeggen en doen. Ik pak er even een paar dingen uit.

‘Niet kiezen is verliezen’. Oftewel: doorgaan (zoals in 2015 werd gezegd) op de oude voet zou zo maar een doodlopende weg kunnen zijn. Daarom is er gekozen om onze identiteit op papier te zetten en zichtbaar te maken. Wat zijn we? Waar gaan we voor? Hoe worden we een duidelijke gemeenschap? Wat beloven we aan de mensen in Gendringen en omgeving? Wat beloven we aan God?

Cruciaal daarbij is de vraag of we kiezen voor ‘betekenis-bewustzijn’ of ‘roepings-bewustzijn’, zoals dat in het artikel wordt beschreven. Volgens mij is het goed om samen nog eens over die vraag met elkaar in gesprek te gaan. Blijven we ‘de kool en de geit sparen’ of ‘water bij de wijn’ doen?  Of is God zélf ons bestaansrecht en is al het andere daaraan ondergeschikt?  Een lastige vraag, want het antwoord heeft ver gaande consequenties.

Het betekent ‘sterven aan jezelf’. Alles (ja, echt álles) los durven laten en God blindelings volgen en vertrouwen. Je ‘nieuwe schepping’ (2 Corinthiërs 5 vers 17) uitleven en ‘je gezindheid dagelijks vernieuwen’ (romeinen 12 vers 2) is niet eenvoudig, maar het kán wel en geeft je rust, ruimte, duidelijkheid en richting.

We gaan stoppen met halfslachtigheid. Het wordt tijd om te kiezen. Wie zit er op je troon? God of jijzelf?  Het is net als een huwelijk aangaan. Je kiest er voor, zonder zekerheden voor de toekomst. Maar…God is te vertrouwen. Dat heb ik persoonlijk ervaren en daar getuig ik van. En ik ervaar het nog steeds bijna dagelijks in mijn leven.

Het wordt tijd om schoon schip te maken in ons eigen leven. Persoonlijk met God, maar ook met elkaar. Kwetsbaar durven zijn is niet zwak, schuld bekennen geeft ruimte voor iets nieuws. En als er vergeving is, kan de genezing beginnen. De oproep “verkoop alles wat je hebt en volg Mij” betekent dat je bereid moet zijn alles waar je in dit leven op bouwt (je imago, je status, je persoonlijkheid, je huis, je gezin, je trots en je ego en al dat andere) op wilt geven om Jezus te volgen, elke dag opnieuw, zonder te weten wat Hij voor je heeft klaarliggen.

Als we dát gaan doen, dan wordt ook de Bringenborg weer een plaats waar Gods eer zichtbaar is, met een heldere, zuivere avondmaalstafel waar gelovigen bij elkaar komen om hun Bron van bestaan te aanbidden, te eren en ons persoonlijke ‘in Christus zijn’  te weerspiegelen in de wereld waarin we leven.

Dat heeft niets te maken met ’kerkje spelen’ of ‘geen oog hebben voor de mensen om ons heen die in nood zijn’. Integendeel zelfs. Vanuit onze identiteit in Christus (de reden van ons bestaan) komen we op zondag bij elkaar en gaan we zelfbewust de wereld in met bewogenheid voor iedereen die we tegenkomen. Daar kunnen we Jezus weerspiegelen, zichtbaar en voelbaar maken. Met als gevolg dat mensen gaan zeggen: “Wij willen ons bij u aansluiten, want wij hebben gehoord dat God bij u is” (Zacharia 8 vers 23b) of: “Wij geloven nu niet meer om wat jij gezegd hebt, maar we hebben Hem zelf gehoord en we weten dat Hij werkelijk de redder van de wereld is.” (Johannes 4 vers 42)

Dát is wat Wenda, mij en ons oudstenteam drijft. Dát is waar we aan werken, met vallen en opstaan. Kies jij er voor diezelfde weg met ons mee te gaan?